Hondentaal

Honden hebben hun eigen taal. Deze lijkt niet op onze gesproken taal, maar het is toch echt taal. Onderling kunnen honden elkaar heel goed duidelijk maken wat ze willen en bedoelen. Dit doen ze door middel van hun lichaam. Door hun oren, staart, spierspanning, oogopslag en mimiek te gebruiken, geven ze aan wat erin hen omgaat en wat ze van de andere partij willen. Honden begrijpen van elkaar wat er gezegd wordt. In dit hoofdstuk gaan we, met zowel tekst als beeld, uitleggen wat een hond met zijn houding, gedrag en gezichtsuitdrukking bedoelt.

Hond-hond communicatie

Je zou denken dat alle honden een zelfde taal spreken. In de basis is dat ook wel zo, want honden uit verschillende landen kunnen elkaar ‘verstaan’. Om hun taal te kunnen oefenen, is het belangrijk dat ze vanaf hun puppytijd regelmatig in contact komen met andere honden. Dat gebeurt wanneer je een ommetje loopt met je hond, wanneer je naar de les op de hondenschool toe gaat en wanneer je lekker naar een losloopgebied gaat om jullie benen te strekken.

Wat opvalt bij hond-hond communicatie is dat bepaalde typen honden elkaar vaker opzoeken en elkaar beter lijken te verstaan dan andere. Zo kan het zijn dat de Labrador van de buren totaal niet begrijpt wat jouw Duitse Herder probeert te zeggen, maar dat de Australian Shepherd van vier huizen verderop zijn beste maatje is. Je kunt eigenlijk zeggen dat er bij honden sprake is van verschillende dialecten. Dat is heel logisch, wanneer je kijkt naar de enorme verscheidenheid aan rassen die we hebben. Pups groeien op bij hun moeder en vaak is dat bij een fokker die één ras in huis heeft. Het dialect van hun eigen ras is dan snel geleerd. Het ontmoeten van andere ras- sen of kruisingen brengt met zich mee dat er wat meer subtiliteiten van hondentaal geleerd moeten worden. In beginsel is die taal bij alle honden het- zelfde, maar door lichaamsbouw kunnen er ver- schillen ontstaan die ‘klinken’ als een ander dialect.

Lichaamstaal

Ook wij mensen gebruiken lichaamstaal. Bij mensen bestaat 60 tot 80% van onze communicatie uit lichaamstaal en dat is dus best een groot deel. Hoe iemand zit of staat, heeft invloed op hoe de boodschap, die hij brengt, overkomt. Het kan iemand meer of minder geloofwaardig of geïnteresseerd doen lijken. Veel mensen zijn heel bedreven in het oppikken van de non-verbale signalen, sommige mensen hechten meer waarde aan woorden.

Wanneer het om hondentaal gaat, blijken veel mensen niet te begrijpen wat hun hond ze precies probeert te vertellen. Veel van de incidenten tussen mensen en honden zijn het gevolg van miscommunicatie. Mensen en honden spreken beide met hun lichaam, maar wat ze zeggen kan nogal eens verloren gaan in de vertaling door de andere partij.

Vertaling

Die vertaling gaat vaak aan onze kant mis. Waarom? Omdat wij mensen vaak kijken naar het eindresultaat van een gedrag. Bij voorbeeld een hond blaft naar iemand op straat en die persoon schrikt daarvan. Omdat er iemand schrikt, zijn we misschien geneigd om de hond toe te spreken. Maar hadden we het blaffen niet kunnen voorspellen? Hadden we aan de hond al kunnen zien wat er ging gebeuren? Waarschijnlijk wel. Wanneer we zouden kijken naar wat er vooraf ging aan het blaffen, dan hadden we al verandering in het lijf van de hond kunnen zien. Een alerte houding waarbij de oren naar voren komen en het hoofd iets opgericht wordt, meer spierspanning bij de hond (hij lijkt wat te verstarren), verandering van snelheid misschien, aflikken van de lippen, wegkijken, stilstaan, staren en dan blaffen. Al die veranderingen in het lijf van de hond zijn taal. Die verandering van houding geeft aan wat er in je hond omgaat. In dit geval dus dat hij niet ontspannen is bij het naderen van die betreffende persoon.

Lezen

Door goed naar je hond te kijken en door te weten wat er allemaal te zien is, kun je de lichaamstaal van je hond leren lezen. Niet alleen voor je eigen hond trouwens, maar ook voor andere honden die je samen met je eigen hond tegenkomt. Door de taal van je hond beter te begrijpen, zul je eerder een situatie kunnen veranderen, waarmee je het voor hem makkelijker maakt. Je kunt hem meer zekerheid bieden bij het ontmoeten van vreemde honden. We kunnen de taal van de hond opsplitsen in delen. Vergelijk het maar met woorden en zinnen.

Dit doen we door te kijken naar

  • staart
  • oren
  • ogen
  • lichaam

Door het in delen op te splitsen, leer je in stappen het verhaal te lezen dat je hond je probeert te vertellen. Het lastigste is vaak om te kijken naar honden en écht te zien wat er gebeurt. Het is namelijk vaak zo dat mensen honden verkeerd interpreteren. Iets dat de hond doet omdat hij het spannend vindt, kan geïnterpreteerd worden als dat hij het wel leuk vindt. Of er wordt in zijn geheel niet eens over nagedacht dat de hond het misschien niet leuk vindt, terwijl hij dat toch echt keer op keer vertelt.

Lees verder in:   

“Een hondenleven lang – deel 2: Je puber goed op pad” Hoofdstuk 2: Hondentaal

door Martine Burgers en Sam Turner            ISBN 978-94-92199-26-3